Eend

Al vrij snel hadden we een jager gevonden die ons wilde bijstaan, maar eerst leek het ons een goed idee om te oefenen door kleiduiven te gaan schieten. Dit bracht ons te vroeg in de ochtend ergens in Flevoland en na een bak straffe koffie stonden we met een jachtgeweer te mikken op fluorescerende schijfjes. Aan de ene kant best comfortabel omdat we nog niets hoefde te doden, en tegelijkertijd niet echt comfortabel omdat we best moesten wennen aan zo’n wapen in onze handen.

Na zo’n zestig procent van de schijfjes geraakt te hebben konden we met redelijk vertrouwen in onze schietkunsten naar de jager. Toen de dag was aangebroken, merkten we dat onze verwachtingen totaal niet klopten. Wij waren ervan uit gegaan dat we van weiland naar weiland zouden lopen, fierljeppend over de sloten en dan zo af en toe een eend tegenkomend. Maar nee hoor: we stapten in een grote groene oude 4x4 en reden door de polder op zoek naar slootjes waar we eenden in zagen liggen. En daar, wanneer we dan de auto uitstapten als we er een paar gespot hadden, begon het avontuur.

Lees meer over ons project in ons boek Slachtpaspoort.