Lam

Als we met onze laarzen aan en haarnetjes op door de plastic lamellen de slachtruimte binnen gaan, staan we meteen oog in oog met een aantal koeienkoppen en slaat de twijfel toe. Kan ik dit wel? Wil ik dit wel? Het lijkt serious business te gaan worden. Niet alleen voor mij als vegetariër, maar ook voor vleeseters David en Tim. Terwijl op de achtergrond de gezellige klanken van radio Texel door de boxen galmen, zie ik ze allebei wit wegtrekken en wordt er minutenlang geen woord gesproken.

We zaten net nog in de kleine kantine van de slachterij. De vijf slachters waren klaar met hun lunch en er werden ons nog een aantal zaken over het slachtproces uitgelegd. Onze gedachten waren er nauwelijks bij. Het grote moment zat eraan te komen. Een avontuur, natuurlijk. We hadden een kip geslacht, dus dit konden we ook heus wel. We wisten ook dat dit geen lief huppelend lammetje zou worden, maar een schaap van een jaar oud, dat het toch iets beter behapbaar maakte. Maar tegelijkertijd werd dit wel ons eerste zoogdier, ons eerste grote dier.

Lees meer over ons project in ons boek Slachtpaspoort.